Mystery meat

Ik sta onmiddelijk op de rem als het reclamebord van Carrefour in beeld komt, of die van Monsieur LeClerc, dat is me om het even. Uren kan ik staren naar de rijen mystieke blikjes, pakjes met onbekende inhoud en diepvrieszakken vol Franse prutjes.

Vervolgens sla ik een kar van die exotische waar in, om er thuis achter te komen wát nu eigenlijk andouillette is, of clafoutis of sauce pistou. Meestal valt de smaak mee, soms krijg ik zelfs het idee dat het smakelijk is. En héél soms maken mijn smaakpapillen een dansje van geluk, zo schandalig lekker is het.

Op een dag kocht ik een blikje met de poëtische naam 'Tripes a la mode de Caen'. Het plaatje zag er aantrekkelijk uit, en warempel, het ragout-achtige gerecht smaakte nog behoorlijk ook. Tot ik op Google Translate opzocht wat er nou eigenlijk op mijn bord lag.

Pens. Het eerste wat ik kocht in de Franse supermarkt was een woordenboek Frans-Nederlands.