Met Kwik en Kwak naar Volendam
Mijn neefjes van 10 en 12 werden bij me afgeleverd alsof het postpakketjes van Ebay waren. ‘Hiero,’ sprak mijn schoonzus. ‘Over twee dagen kun je ze retourneren. Ik ga nu lekker met mijn schatje naar Parijs. Super dat je hebt aangeboden om ze een weekendje te vermaken. Moet er nu echt vandoor. Láterrrr.’
Daar stond ik dan, de sukkel van de familie die geen ‘nee’ kon zeggen. Met twee in Ralph Lauren gestoken kwajongens die - dankzij hun gefortuneerde ouwelui - Disneyland Parijs, het Deense Tivolipark en zo’n beetje alle Nationale Parken in de VS als hun broekzak kenden. What was I thinking toen ik deze Dagobert Duck-telgen onder mijn hoede nam? Met mijn modeste salaris kon ik nog net drie treinkaartjes naar de Rotterdamse Koopgoot bekostigen. Áls de NS tenminste nog die leuke Railrunner-actie voerde.
Maar wacht ‘s even - ik lichtte op als een kerstboom die aan het lichtnet werd gekoppeld - onze redactie was onlangs toch uitgenodigd om in een touringcar Marken, Volendam en de Zaanse Schans te bekijken? Kon ik Kwik en Kwak niet alleen proletarisch meenemen, maar als bonus een fraai stukje Authentiek Nederland tonen. Met een beetje geluk leiden hun enthousiaste reacties tot een inspirerende column die...‘Ik vind er nu al niks aan,’ riep neef 1 op het Amsterdamse station waar onze Hollandse Glorietour nog moest aanvangen. ‘Ik ga nog liever naar de Aldi’, vulde neef 2 aan.
Ondankbaar addergebroed, dacht ik, terwijl onze bus wild stond te ronken voor vertrek. Ik greep de neven bij hun tweehonderd pegels kostende poloshirts en kieperde ze de touringcar in. ‘Zitten en luisteren naar de gids’, commandeerde ik. ‘We spreken elkaar in Amsterdam wel weer.’
Wát er precies met ze is gebeurd tijdens de zes uur durende trip weet ik niet. Maar op de terugreis in mijn Berlingo raakten de neefjes niet uitgepraat over de chocoladewikkel die ze zelf hadden ontworpen op de Zaanse Schans (en waarvan de inhoud inmiddels aan mijn bekleding kleefde), het supervette Ajaxshirt dat ze scoorden op de dijk in Volendam en de ‘cruise’ over het IJsselmeer waar ‘iets’ gebeurd was met een knappe Italiaanse puber. Ik maakte me totaal geen zorgen over de toekomst van ons Hollands Cultuurbezit. Als twee tot op het bot verwende neven de Holland Tour vetcool noemen op Facebook, blijft ook de Iphone-generatie toestromen. De komende honderd jaar of zo.
- Omhoog ^
