Kofferslons

Stikjaloers kan ik worden van zo'n keurig stapeltje Ermenegildo Zegna-overhemden (ik zie George liever zonder, maar dit terzijde) dat met militaire precisie en de hulp van een duimstok lijkt te zijn opgevouwen. Nee, dan mijn uiterst zielige hoopje kreukbloesjes. Als ik de reistrolley opentrek, springen ze er alle tien dolenthousiast uit. Alsof ze twintig jaar eenzame opsluiting op Robbeneiland achter de rug hebben. Waarschijnlijk hadden ze dat veel liever gehad.

Inpakken is - zelfs na twintig jaar reportages maken voor de Kampioen - nog steeds niet 'mijn ding'. Nog altijd sleep ik kilo's teveel mee, of is de koffer te klein, het is maar hoe je het bekijkt. Ik neem me voor 'light' te reizen, maar voor ik 'licht' heb uitgesproken liggen er alweer zeven paar schoenen in de koffer. Wandelstappers, uitgaansschoenen (twee paar, hoge en ballerina's, want je weet nooit of je ver moet lopen naar het restaurant niet waar?), sloffen om niet in direct contact te hoeven komen met het eventuele sticky carpet in de hotelkamer, strandslippers (hé, ik mag me toch ook wel een beetje ontspannen), Teva's en Ugg's. Die laatste hoeven niet echt mee, maar ze staan zo leuk.

Jasjes, of kan ik beter zeggen 'jasses, wat moet je daar veel van meenemen', vormen de 'pièce de résistence'. Het kan immers regenen/winderig zijn/sneeuwen/hagelen/snikheet zijn/vriezen in le village touristique. In buitenkledingterminologie betekent dat een regenjas/windstopper/donsjack/zomerjas/fleecejack/Dale-trui. O ja, ik ga no-way de deur uit zonder colbert voor het verplichte diner met de directeur-generaal-majoor van de plaatselijke VVV. In twee kleuren, want het moet natuurlijk wel een beetje matchen met de outfit van de fotograaf.

Light travelen bestaat dus niet. Of je moet zoals George Clooney een kledingtrailer hebben klaarstaan om je tweeduizend kilometer verderop in het nieuw te hijsen.

Inge Mink