Het buurtrestaurant

Daar zaten we dan, mijn vergeetachtige partner en ik, als twee hongerige dinkies (dual income no kids - ja, we hadden het best prima-de-luxe) op de Ikea Klippan. Het was vrijdagavond en na een belrondje langs onze favoriete eethuizen beseften we dat een reservering toch wel erg goochem was geweest. De kattige ober van De Gouden Creditcard begon ons zelfs ongegeneerd uit te lachen. ‘Wees ‘s heel even serieus. Dacht je nou echt: ik doe ‘n belletje en chopchop er komt een tafeltje voor twee vrij? Ja, schat, ik weet dat een driegangenmenu bij ons honderdmiljoenmiljard kost. En toch zit het hier altijd mudjevol. Gek hè, ikzelf begrijp er ook niks van.

’Mijn lief en ik speurden als een truffelzwijn de lijst met alternatieven af. Snackbar, BP-station, afhaalaziaat, pizzabrommer, automatiek, AH to Go, shoarmatent, sushi-express, HEMA-cafetaria, spareriblijn, satébar, eetcafé, broodjescounter, dönerkebabpaleis/rotipaleis/tandoripaleis. Het was het allemaal..nèt niet. We wilden gewoon gezellig ergens beppen onder de toxicatie van een mandfles Chianti. Bij voorkeur zonder plastic druiventrossen boven ons hoofd, Pakistaanse jengeldeuntjes en ronkende bestelscooters voor de deur.

‘Wacht....was buurvrouw Bep laatst niet vol lof over De Klipper?’ herinnerde mijn partner zich. De Klipper was een van de twee resto’s in onze bejaardenrijke buurt. Het eetlokaal rook zo naar spruitjes (spreekwoordelijk dan) dat we er altijd met een grote boog omheen liepen. ‘Dat kanten kleedje voor het raam, kan dus echt niet meer he, zo’n Sissi-bruidsjurk als gordijn,’ zou mijn vriend H. valsig zeggen, ‘té gruwelijk gewoon’ (gruwelijk was zijn nieuwe modewoord). Maar nood breekt wetten en we waren desperately seeking food.  Warempel, ze hadden nog plek. ‘Huh’, riep ik verbaasd. ‘Op vrijdagavond?’ Eigenlijk zouden alle interne alarmsystemen af moeten gaan, maar onze magen knorden intussen als baldadige varkens.

Wij in een kataklop naar De Klipper, die bleek ingericht...als een klipper. Een heel oude en heel lelijke klipper. De Donatella Versace onder de klippers. De schrootjeswanden waren gegarneerd met stuurwielen, sextanten, zeekaarten van de Slegte en kapiteinspetten. Onze menukaart leek - hoe toepasselijk - wel van de Titanic te komen. Ouderwetse Juliënnesoep, oma’s Varkenshaasjes in roomsaus en nostalgische Bavaroispudding. De schotels herinnerden ons er fijntjes aan dat onze buurt ruim was voorzien van AOW’ers. En zelfs die leken niet erg te genieten in deze tafeltjedekje-rummikub-kajuit. Waarom worden ouderen toch altijd afgescheept met tweederangs restaurants waar het menu sinds WO II niet meer is gewijzigd? Mijn idee: geef elke bejaardenbuurt een Buddhabar met sushibuffet. Moet je zien hoe de oudjes opfleuren!