Weblogs<

Bekijk ook de iKampioen ons digitale magazine

Feauteauf.cken

Een maand geleden stond ik met een fotograaf op de mooiste plek op aarde.

Afgezien dan van de kerncentrale die in z’n eentje een heel Frans departement van splijtstofenergie moest voorzien. Het ding was zo lelijk als de nacht maar de fotograaf wist wel raad met het cementen gedrocht. ‘Ruggen’ heette het cunning plan, ofwel ga gewoon met je rug tegen de lelijkheid staan.

Op die manier hebben we legio vuilnisbelten, kansloze flats, treurige nieuwbouwwijken, gesubsidieerde straatkunst en lelijke mensen uitstekend buiten de zoeker weten te houden. We weten nog van de industriële afvoerput Charleroi een vakantienirwana te maken, zo bedreven zijn we inmiddels in het wegwerken van ongewenste ellende. Niet dat we dat doen hoor. We zouden onze hond nog niet naar Charleroi sturen.

Toch hebben we het een beetje gehad met al die melk-en-honing landschapjes waarmee de glossies hun pagina’s vullen. De wereld begon ons een beetje teveel op een Club Med vijfsterrenpark te lijken. Wanstaltigheid kan best mooi zijn. Dat ontdekte de fotograaf toen hij een week in de Russische staalstad Nikel verbleef. De lucht was er zo radioactief dat je er op straat een röntgenfoto kon maken.

De zonsondergang met dode bomen op de voorgrond was de meest fascinerende foto die ik in een jaargang had gezien.

Inge Mink