Eerlijk duurt het langst

Hij komt dus nog wel eens ergens, en in de meeste gevallen keert hij vet tevreden huiswaarts met een leuke route in een leuke streek met leuke mensen. Geen vuiltje aan de lucht. De wereld is mooi.

Tot 'ie - God verhoede het - in bloody England terecht komt. Je weet wel, dat uit de kluiten gewassen eiland waar ze het nationale gerecht uit een krant serveren. Het land waar ze vloerbedekking in de badkamer hebben. Het land van de azijnchips, schraal bier, coronation streets en linksrijders. Het land waar je niet verder kunt kijken dan twee meter omdat er een heg in de weg staat. Het land waar je pond inmiddels honderd gram waard is. Maar dat geeft niet, want er is toch niks leuks te koop.

Althans, zo denkt mijn fietsende kennis erover. Hij heeft zo'n hartgrondige hekel aan Engeland dat ie een trip naar Charleroi verzon om maar niet het Kanaal over te moeten steken. De zwartgeblakerde metropool werd onlangs verkozen tot 'lelijkste stad van Europa'. Kun je nagaan.

Zijn laatste verhaal over Engeland had een onverwacht staartje: het Brits verkeersbureau wilde niets meer met hem te maken hebben. Of zoals Johan Cruyf het filosofisch verwoordde: elk nadeel hebt zijn voordeel.

Inge Mink