Weblogs<

Bekijk ook de iKampioen ons digitale magazine

Borrelen op de vakantiebeurs

Ooit had ik een collega – laat ik hem Cees Stam uit Alkmaar noemen – die alle vakbeurzen in Nederland in zijn agenda had gebeiteld. Want vakbeurzen = gratis borrelen = onbeperkt vlammetjes bunkeren = fijne cadeautjes voor de familie ritselen = dagje spijbelen van het werk onder het mom van ‘deze beurs heeft boeiende raakvlakken met mijn vakgebied’. Afijn, Cees lustte er wel pap van. Overigens verzorgde Cees in het dagelijks leven de salarisadministratie, dus erg veel connectie met al die beurzen was er niet.

Zelf bezoek ik elk jaar de vakdag van de Vakantiebeurs. Op Cees had ik al voor dat ik als redacteur toerisme een megaraakvlak met de Moederbeurs der Vakanties had, dus mijn bezoek was in elk geval gelegitimeerd. Verder voelde de jaarlijkse excursie aan als een tripje naar Sodom en Gomorra. De Caribische exposanten mixten mojito’s alsof ze een stel sambaballen bespeelden, Duitsland deed het met bier, de Fransen vergastten op (Franse) wijn en stinkkaas en de Belgen hadden meteen de geuzefabriek uitgenodigd. De vakdag was een all-inclusive vakantie zonder overnachtingen. Ik voelde me schuldig en orgastisch tegelijk.

Maar één land deed niet mee aan die toeristische omkoperij. En dat was nou juist het land dat elke eurocent van vakantievierend Nederland kon gebruiken. Griekenland trakteerde het verwende journaillevolk op…oud-Hollandsche kaasblokjes, partyaugurkjes en plakjes Kips. Of dat een cynische verwijzing was naar onze Hollandse zuunigheid weet ik niet, maar mijn sympathie hebben ze. Als je echt fier bent op je land, kun je het ook wel zonder een Chateau Margot uit 1968 af. Om in het jargon te blijven: goede wijn behoeft geen krans.

Inge Mink