All you can vreat

We zaten koud in het Haagse filiaal van Shabu Shabu of C. kwam met de gebruikelijke adder op de proppen: ‘Oeps, knip vergeten. Kun jij even voorschieten. Ik betaal het zo terug.’  C. zei nooit: ‘Morgen retourneer ik het bedrag tot op de cent nauwkeurig, thank you’, want dat zou pas echt een spijkerharde afspraak zijn. En afspraken waren ‘zoooo niet haar ding’.

Gelukkig hoefde ik geen PeeElletje (voor degenen die nooit rood staan: persoonlijke lening) af te sluiten voor een maaltijd voor twee bij het all-you-can-eat-etablissement. Voor netto 24,50 euro p.p. waren we kant-en-klaar. In het geval van C. kwam daar nog minimaal 35 euro aan alcoholische versnaperingen bij, maar ik wees haar er fijntjes op dat ik het bedrag zou voorschieten en dus ook de limiet zou bepalen. (Voordat je als lezer denkt: wat een krent. Ik krijg tot op de dag van vandaag nog drie halve maaltijdrekeningen van C. Nu jij weer).

Eten bij de all-you-can-eat-Japanner bleek toch niet zo eenvoudig als ik dacht. Ik kreeg een soort lottoformulier onder m’n neus geschoven waarop ik mijn keuzes moet aankruisen. Áls je die al kunt maken op de uit tientallen sushi’s, kushi’s en wushi’s (of hoe die dingen ook mogen heten) tellende menukaart. Afijn, ik was zo hongerig als een roedel wolven dus voor ik het wist had ik het lottoformulier omgetoverd in een erekerkhof van kruizen. OMG, dat was dus blijkbaar niet de bedoeling.

Onze ober zag meteen met wat voor nitwits hij van doen had, dus legde hij de huisregels extraaaaaa-langzaaaaaaam-uit. ‘Je mag per ronde maximaal vijf items bestellen. Je roept alleen de ober als de vorige ronde is geconsumeerd. Je moet de restanten betalen. Je rekent één euro voor een sushi-restant af en drie euro voor een warm restant. Je eet aan tafel allemaal à la carte of allemaal all-you-can-eat. Je bestelt alles binnen tweeëeneenhalf uur. Je tijd gaat nu in.'

Het dinerpartijtje kende meer spelregels dan Monopoly, Risk en de Kolonisten van Catan bij elkaar. Eigenlijk waren we twee uur lang alleen maar bezig met de ober en zijn intrigerende lottokaart. C. kon me niet eens haar ‘breaking news’ vertellen over de beeldige waterproof mascara die ze had ontdekt. En over haar nieuwe jeans/strandtas/bureaulamp (waar heb je die mee betaald?, vroeg ik me heimelijk af). Kortom: we hebben weinig gepraat, maar wel een weekrantsoen van een modaal gezin naar binnen geschoffeld.

Eén voordeel: met zo’n omloopsnelheid is de sushi kakelvers.

Inge Mink