'Groen' Amsterdam

De milieuvriendelijke citybijbel vertelt de argeloze toerist waar 'ie moet eten, yogaen, winkelen, slapen en met een CO2-neutraal hart een avondje uit kan spanderen. Het dagje stadten wordt een puzzelquiz waarbij niet het plezier centraal staat, maar het gegeven dat je veganistische restaurant twee gescheiden afvalbakken biedt.

Milieubewust leven is bijna een religie geworden. Een collega spreekt me vermanend toe als ik een kartonnen DE-bekertje uit de automaat trek (maar hij slurpt wel een halve tank leeg om op zijn werk te komen). De buurvrouw rijdt een Toyota Prius (om vervolgens om de hoek een blik doperwten te kopen). En de winkeljuffrouw kijkt me viezig aan als ik om een plastic tas vraag (over haar kan ik niets vervelends bedenken).

Een beetje bedachtzaam omgaan met het milieu is natuurlijk oke, maar het moet geen religie worden. Je bent bijna een melaatse in de maatschappij als je 'toegeeft' nog een gloeilamp te hebben hangen. Of als je vertelt dat je gewoon euro's wilt uitsparen met je nachtwasje.

Ga me als-je-blieft niet terechtwijzen. Anders koop ik morgen een Hummer, gooi ik mijn flessen in de GFT-bak en zorg ik dat mijn helverlichte living vanaf een spaceshuttle is te zien. Dat laatste is natuurlijk een geintje. Hoewel de milieupolitie dat waarschijnlijk niet zo opvat.

Inge Mink