Duurzame paddenstoel
Als er één woord de afgelopen tijd steeds minder is gaan betekenen dan is het wel het woord ‘duurzaam’. Ergens in de jaren tachtig dook het voor het eerst op in een internationaal rapport over de aarde en hoe we die met z’n allen aan het vermoorden waren.
En tussen alle ellende klonk het woord ‘duurzaam’ degelijk en geruststellend. En we dachten: ‘Wat een prettige term. Die kunnen we vast vaker gebruiken’. En dat hebben we gedaan! In 2010 was er heel veel duurzaam. Duurzaam kamperen (het ouderwetse kamperen bij de boer en dan zelf de koe melken), duurzaam asfalt (ZOAB dat bij 5 graden vorst wel blijft liggen), duurzame yoga voor bekkenbodeminstabiliteit (een kwaal waar niks aan te doen is en daarom kan je dan de rest van je leven deze yoga doen) en de mooiste die ik heb onthouden: duurzaam scheiden. Wat is dat? Dat je bij de boedelscheiding niet alles kort en klein slaat zodat er minder afval is?
Het wachten is op een Duurzame Uitvaartpolis (de CO2-uitstoot van het crematorium blijft ongewijzigd, maar er is na afloop wel Max Havelaar-koffie). De komende weken ga ik het woord ‘duurzaam’ weer laden met ECHTE voorbeelden, zodat het weer gaat betekenen waar het voor is uitgevonden: dat wat goed is voor onze planeet en dus voor ons als bewoners. Ik vind het niet makkelijk om goede, duurzame keuzes te maken. Wegwijzers ontbreken. Terwijl ik die graag zou willen gebruiken. Ik ben opgegroeid met de superduurzame ANWB-paddenstoel. M’n hele leven wijst hij me al de weg – op de hoek van bospaden en karrensporen. Altijd hetzelfde, altijd betrouwbaar, altijd in balans met z’n omgeving.
Hopelijk wordt deze column een nieuw soort paddenstoel, die richting gaat geven aan iedereen die hem leest. Misschien schrikken we als we zien hoe ver het nog is, maar in elk geval gaan we samen de goeie kant op.
- Omhoog ^
