Twitteren

Maar recent ben ik gezwicht voor het Twitteren. Korte berichtjes van maximaal 140 lettertekens waarin je wetenswaardigheden en belevenissen deelt met mensen die je volgen. Voor mij een leuke en snelle manier om politieke nieuwtjes de wereld in te slingeren of ergens commentaar op te geven.

Toch blijf ik me verbazen over wat andere twitteraars met de rest van de wereld delen. Vooral de wat meer publieke figuren. Voor veel van hen, neem politici, collega journalisten en artiesten is het naast een medium om nieuws uit te wisselen ook een medium waarmee soms wel erg gemakkelijk aan imagobuilding wordt gedaan. Mooi voorbeeld is de manier waarop vrijwel iedereen zich voordoet als ideale vader, opa of partner. Berichten over uitslagen van voetbalwedstrijden van de kinderen, het feit dat ze hun kleindochter de fles geven of dat ze na een lange dag werken toe zijn aan een stoombad en hoe de eerste koffie van de dag smaakt.

Veel zaken waarvan ik denk: Jongens wat moet ik hier mee? Nietszeggende mededelingen over waar ze naar op weg zijn (bij mensen van Groen Links vrijwel altijd met de toevoeging (‘in de trein’) of welk verantwoord boek ze lezen. Nooit iets over een vervelend puberkind, ruzie met hun vrouw of andere aardse zaken die een iets minder fraai beeld schetsen. Niet dat ik daar nou op zit te wachten, maar het is grappig om te zien hoe positieve imago’s gekweekt en in stand gehouden worden. Een nieuwe vorm van digitaal exhibitionisme. Hoewel ik best begrijp dat veel publieke figuren iets van ‘de mens achter’ willen laten zien. Daar is op zich niets mis mee, maar de manier waarop is soms wel heel klein.

Blijft dat ik inmiddels een verslaafd twitteraar ben, maar ik probeer het tot de meer relevante zaken te beperken. Als u wilt weten of mij dat lukt, volg me dan op Twitter.