Tankstation koffie

Vanaf onze eerste auto, een Opel Kadett uit 1966,heeft hij nooit een ander merk benzine getankt. Hetwas volgens mijn vader de beste benzine en hij was er ook heilig van overtuigd dat het niet goed voor de motor was om er iets anders in te gooien. Ik vond zijn theorie niet opwegen tegen de angstige momenten in het buitenland dat we, met de benzinemeter diep in het rood, moesten uitkijken naar die grote gele schelp boven de weg.
 
Hoe anders kies ik mijn tankstations vandaag de dag.Het merk doet er niet toe. Bij de stations in de directe omgeving van mijn woonplaats zijn het de personeelsledendie de doorslag geven. Zoals dat ene station met allemaal leuke en spontane mensen. Altijd even een praatje over politiek of het weer. Het tankstation als hedendaagse kruidenier, waar je de mensen achter de toonbank kent.

Langs de snelweg heb ik weer een ander criterium: de koffie. Langs de meest bekende routes weet ik precies wie de lekkerste heeft. Vers gezet of uit de automaat.Komt het uit de automaat, dan weet ik vaak al de prijs:€ 1,-, € 1,20 of € 1,50. Een prijsverschil dat mij overigensenorm verbaasd, omdat het bijna altijd om dezelfde automaten gaat. Niet de dorst van de auto geeft de doorslag, maar die van de bestuurder.

Koffie drinken in de auto hoort er helemaal bij. Voorburg- Hilversum is één cappuccino. Van Voorburgnaar Harlingen heb ik er twee nodig. De komende weken schijnt de politie met 30.000 man onder andere het koffiedrinken in de auto scherp in de gaten te houden.Dat wordt dus nog meer in de spiegels kijken dan normaal.