Bomen kappen

In de achtertuin ook oude bomen. Waaronder twee coniferen die zich de afgelopen decennia in elkaar verstrengeld hebben en het hele jaar door één grote groene vlakte vormen. Ze bieden schaduw aan het konijnenhok, van waaruit Flip en Hielke de hele dag vrij door de tuin liepen. Onder diezelfde bomen zijn ze dan ook met alle gepaste rituelen begraven. Het door Jelle uitgehakte steentje met namen en data herinnert eraan.

Terwijl wij genoten van de bomen kregen de achterburener steeds meer last van. Rommel in de tuin en inde zomer geen zon. Lang heb ik mij verzet tegen hetverzoek ze te laten kappen. ‘Die bomen blijven staan,want ze stonden er allang voordat jullie dat huis kochten’.Maar al met al was het verzoek niet onredelijk en won bij mij de rede het van de emotie. Dus, vergunningaangevraagd en een afspraak gemaakt met deplaatselijke bomenkapper.

Een paar weken terug was het zover. In de tuin kijk iktoe hoe de toppen voor het laatst wiegen in de wind, alseen laatste groet. De motorzagen worden gestart ombrullend de takken eraf te halen die meteen wordenversnipperd. Wat rest is een kaal gat, een brandendezon in de tuin en vrij uitzicht op de achterburen.

Als ik ’s avonds thuiskom kijk ik nog eens het ‘gat’ in.Door mijn hoofd gaat de stem van Wim Zonneveld diezingt over de bomen langs het tuinpad van zijn vader.Jammer, jammer. Maar nieuwe gaten zijn al gegraven. Daar komen in het najaar twee nieuwe bomen. ‘Opdat zij groeien tot grote hoogte’, mompel ik terwijl ik de keukendeur achterme dichttrek.

Blijf op de hoogte. Volg Frits op Twitter.