Op tijd...

Nou heb ik aan David (15) geen kind meer. Hij maakt zelf zijn brood en fietst als eerste de straat uit. Feline (12) is ook zelfredzaam, maar daar gaan qua tijd toch nog wel wat woorden, verloren haarspeldjes en gesmeerde boterhammen inzitten.

Maar dan Helena van zes. Zij begint de dag als een soort slakje. Ze beweegt, praat en denkt op halve – watzeg ik? – op kwart snelheid. Als de tv aanstaat is ze compleet doof en zit ze met open mond te staren naar het beeldscherm. Pas als ik de tv bruut uitzet komt er weer leven in het kind.

Katelijne van twee heeft precies het tegenovergestelde temperament. Vanaf het moment dat ze wakker wordt is ze in een staat van overactiviteit. Ze roept om een flesje melk, gilt keihard: ‘Dora kijken!’ doet haar poepluier uit, springt op het bed, maakt een wit tandpasta-spoor over de vloer, rukt al haar kleren uit de kast, trekt een broek over haar hoofd en lacht heel hard: ‘mama, waar ben ik?’.

Het gevolg van al deze hectiek: ik ben altijd te laat bij school. Tot ik me vorige week voornam om dat nooit meer te laten gebeuren en de wekker een half uur vroeger zette. Fanatiek klom ik uit bed, sprong onder de douche, kleedde me aan en rammelde aan ieders bedje. Ik was al bezig met boterhammen smeren toen David met een slaperig hoofd vroeg: ‘Waarom moeten we al om kwart voor zes opstaan, mam?’ Ik had me een uur vergist. Die ochtend kwamen we inderdaad op tijd.