Nieuwe auto

Ik ben dus op zoek naar een nieuw gezinsvehikel. Ons budget voor een luxewagen is beperkt. Lastig, want ik ben verwend geraakt doordat ik tijdelijk mijn mans auto heb gereden - een gloedjenieuwe Mercedes - en ik wil hetzelfde comfort, maar dan voor zo’n vierduizend euro. Tja, dat is lastig zoeken…

Misschien hebben mijn twittervrienden tips. Er brandt meteen een hevige cyberdiscussie los. De één vindt een Renault Espace de beste. De ander beweert dat ik véél beter voor de dag kom met een Cadillac. Waarop er meteen waarschuwingen komen voor de hoge onderhoudskosten van ‘Amerikanen’. Een kenner schrijft: ‘De Toyota Avensis is de meest duurzame auto.’ ‘Nee!’ wordt er gereageerd. ‘Die zijn lelijk. En veel te duur. ’Een derde: ‘Koop geen Japanner maar een Duitser.’ Waarop er een oorlog aan reacties komt.

Veel twitteraars komen op voor het milieu: ‘Elke SUV is een aanslag op ons ecosysteem, neem een elektrische auto!’ Ik breng er voorzichtig tegenin dat er nog geen op stroom rijdende auto bestaat waar ons zeskoppige gezin inpast. Waarop een boze man antwoordt: ‘Dan gaat er toch één met de fiets!’

‘Ik heb gevonden wat je zoekt’, zo belooft een volgende twitteraar: ‘de Fiat Multipla!’ Hierop breekt de pleuris uit. Het raakt aan een diep gevoel. Mensen worden heel emotioneel, agressief zelfs. Een goede vriendin van me schrijft: ‘Als jij een Multipla koopt, zeg ik de vriendschap op!’ Hier ga ik niet uitkomen.

Ik pas mijn zoektermen op Google aan van ‘tweedehands auto’ naar ‘dealer betrouwbaar’ en kom uit bij een sympathieke autohandelaar in Overveen. Daar ben ik naartoe gefietst en een uurtje later heb ik een Volvo V70 gekocht met een extra bankje achterin. Het leven kan soms zo simpel zijn.