Monsterlijk vehikel

Mijn echtgenoot heeft een auto voor mij gekocht. Geen traditionele gezinsbak -dat vindt hij te burgerlijk - maar een dikke Amerikaanse SUV. Nou was ik voorheen in het luxe bezit van een Mercedes Benz, die mij middels duidelijke piepjes waarschuwde als ik ergens te dichtbij kwam. De Dodge Durango geeft mij geen enkel waarschuwingssignaal. Nog sterker, door de dikke metalen bumper voel ik niet eens de druk van een paaltje of een geparkeerde fiets. Door de agressief blazende achtcilinder hoor ik geen in elkaar krakende scooter of – nog veel erger – een om hulp roepend persoon. Daarbij kan ik nauwelijks over het dashboard kijken, laat staan dat ik kan zien waar de stalen neus eindigt.

Als ik bij school kom om mijn kinderen op te halen heb ik een half uur van tevoren al hartkloppingen over alle rondspringende hummeltjes die ik met mijn truck moetzien te ontwijken. Het enige voordeel is dat er wel tien kinderen in passen voor een schoolreisje naar de kinderboerderij. Gillend van plezier over zo’n stoere auto, zitten de kleuters op de achterbanken. De eigenaar van de Ecoboerderij is minder verheugd over mijn milieuvervuilende vrachtwagen. Met het schaamrood op mijn wangen stuif ik weg. Eenmaal terug op het schoolplein, krijg ik een hartverzakking als er een kind voor mijn auto schiet. Ik heb het jongetje net niet geraakt, maar ik ben zo van slag dat ik wel vijf minuten zit te zuchten achter het stuur.

Stel je voor dat je een kind doodrijdt. Wat een horror. Op dat moment wordt de titel voor mijn roman geboren, De dag waarop ik Johannes Klein doodreed. Nu staat de auto te wachten bij de sloop tot hij een kopje kleiner wordt gemaakt. Het monster is ter ziele, het boek is af en ik kan weer rustig ademhalen.

Wil je kans maken op één van de 10 exemplaren? Klik dan hier voor de prijsvraag.