Slotakkoord

Toen ik anderhalf jaar geleden een nieuw telefoonabonnement afsloot, nam ik bewust een smartphone met extra veel geheugen. Inmiddels draag ik elke dag 12 gigabyte aan muziek met me mee. In een boel moderne auto’s kan ik mijn toestel met behulp van een eenvoudig kabeltje aansluiten op de stereo. En voila; ik hoef nooit meer naar een vervelende ochtend-dj te luisteren. 

Dat neemt niet weg dat ik thuis 6 Ikea-meubels vol cd’s heb staan. En dat is maar goed ook, want sommige muziek is digitaal maar moeilijk te verkrijgen. Bovendien rijd ik privé in een auto die een aansluiting voor zo’n handig kabeltje ontbeert. Zonder cd-speler was ik dan alsnog tot de radio veroordeeld geweest. 

De afgelopen dagen reed ik met de nieuwe Peugeot 208. Voor die auto had ik niet eens een kabeltje nodig; ik kon mijn muziek met behulp van Bluetooth in de auto afspelen. In eerste instantie had ik het niet eens in de gaten, tot een collega mij er op wees: de 208 heeft geen cd-speler meer. 

Logisch eigenlijk; in de muziekwinkel liggen tegenwoordig hoofdzakelijk dvd’s in de schappen. Maar dat de cd langzaamaan ook uit de auto gaat verdwijnen, dáár hield ik nog geen rekening mee.  

Thuis keek ik vertwijfeld naar mijn collectie. Plotseling ervoer ik wat de liefhebbers van cassettebandjes moeten hebben doorgemaakt toen het cassettedeck uit de auto verdween; ooit begint een fabrikant daarmee en dat is dan het begin van het einde.  

Bij Peugeot houden ze gelukkig wel een slag om de arm: de eenvoudigste 208 wordt niet met zo’n hypermoderne radio geleverd en voor de duurdere modellen staat er voor € 100 een cd-speler op de optielijst. 

Gemak dient de mens en het is eigenlijk bespottelijk dat ik met al die muzikale gigabytes op mijn telefoon nog om het heengaan van de cd-speler zou rouwen. Maar toch: het gerammel van de albumhoesjes in mijn dashboardkastje is door de jaren heen net zo vertrouwd gaan klinken als het geluid van de motor. Ik zet maar weer een cd op. Zolang het nog kan.  

Frank Buma