Oud en nieuw

Terwijl Fiat successen boekt met een hedendaagse versie van de 500 en Volkswagen alweer toe is aan een tweede variant op de aloude Kever, heeft Citroën nog nooit geprobeerd een oud succesnummer nieuw leven in te blazen.

De Lelijke Eend? Sinds de auto in 1990 (!) uit productie werd genomen, hebben de Fransen hooguit een studiemodel van een moderne versie laten zien. En die auto leek alleen in de eenvoudsgedachte op het origineel.

Aan een hedendaagse Ami of SM heeft Citroën zich nooit gewaagd. Datzelfde geldt voor misschien wel de beroemdste auto die het merk ooit heeft voortgebracht; de DS.Bij de onthulling, in 1956 alweer, ontstonden er opstootjes rond de futuristische familiewagen. Vandaag de dag kun je nog steeds niet onopgemerkt met een DS over straat.

Het initiatief voor een rechtstreeks vergelijk met de nieuwe DS5 komt volledig voor rekening van de ANWB, want Citroën durft zijn vingers er niet aan te branden. Sinds de fabrikant de iconische letters weer op zijn modellen voert – te beginnen met de DS3 in 2009 – roepen ze daar zo hard als ze maar kunnen dat de auto’s niets met elkaar te maken hebben.

In het geval van de DS3 is dat nog geloofwaardig en ook de vorig jaar geïntroduceerde DS4 heeft geen directe overeenkomsten met zijn beroemde oma; beide auto’s zijn luxe varianten op bestaande modellen (te weten de C3 en C4) en bovendien een slagje te klein. Maar de DS5 is een ander verhaal. Die auto staat op zichzelf en is ongeveer even groot als de oorspronkelijke DS.

Wij durfden het dus wél aan om de DS5 de maat te nemen in aanwezigheid van automobiele ‘royalty’. Terwijl de filmcamera meedraaide, ontdekten collega Adriaan Huigen en ik steeds meer overeenkomsten.

Beide auto’s zien er uit als een ruimteschip en ze hebben ieder meesturende koplampen. Maar ook de binnenruimte is gelijk en ze delen dezelfde nukken: net als de authentieke DS heeft ook de DS5 een automatische versnellingsbak die de wagen geen recht doet en het instrumentarium blinkt bij allebei de auto’s niet uit in gebruiksgemak.

We stevenden af op een logische conclusie, maar toch is 1 en 1 in dit geval geen 2. Ik vind dat de Citroën DS5 de iconische letters ‘DS’ op zijn achterste mag dragen, omdat het – net als zijn grootmoeder – een eigenzinnige auto is die zijn gelijke niet kent. Maar dat hij ongeveer hetzelfde heet, maakt hem nog geen volwaardige opvolger.

De originele DS is namelijk meer dan een auto alleen; het is een beeldhouwwerk, de comfortabelste fauteuil waar je ooit in hebt gezeten en de enige auto die net als een hond zijn achterste omhoog kan trekken, zodat je eenvoudig een band kunt verwisselen. Bovendien was de auto zijn tijd zó ver vooruit, dat hij vandaag de dag nog altijd prima mee kan komen in het dagelijks verkeer. Eigenlijk is een opvolger dan overbodig. Maar het leverde toch een leuke video op! Kijk maar op http://www.youtube.com/watch?v=-C97Sj0auZo

Frank Buma