Ergeren aan Nederlanders

Dolfijn tattoo op witte enkel: ‘Ja, lekker Henk. Doe mij maar piestas.’Driekwart broek met sportsokjes: ‘Hallo, doe maar twee ijssies. Een met piestas en een met malaga.’

Dit luidruchtige tafereel speelde zich af tijdens mijn vakantie. Dat was niet aan het strand van Renesse, maar in een idyllisch stadje in Toscane. Een stadje waar Italianen van hun rust, hun espresso en van hun gazette dello sport genieten. Tijdens zo’n vakantie probeer ik met mijn gezin als een kameleon op te gaan in de omgeving. Deels uit respect en deels uit jaloezie dat Italianen zo van het leven kunnen genieten. Dus, we groeten oude dametjes op bankjes, zeggen netjes ciao, arrivederci en bon giorno en we beoefenen de kunst van het slenteren.

Niet iedere Nederlander heeft echter de behoefte zich aan te passen. Dat bleek maar al te zeer toen de driekwartbroek met sportsokjes zijn bestelling in de ijssalon in het Nederlands deed. Incluis Rotterdams accent. Wonderbaarlijk genoeg begreep de verkoopster van een van de beste ijssalons uit Toscane de hork uit Nederland.

Mijn poging een goede ambassadeur van Nederland te zijn, van een land dat zijn mond vol heeft van integratie, werd in een klap teniet gedaan. Dadelijk denkt de bella donna van de ijssalon dat iedere Nederlander luidruchtig en onbehouwen is. Want dat is natuurlijk niet het geval, toch? De poll op kampioen.nl voorspelt echter weinig goeds. 65% van de ANWB-leden ergert zich tijdens zijn vakantie aan luidruchtige Nederlanders! Waar gaat dit heen? Waarom moeten wij op vakantie altijd zo laten merken dat we er zijn?

Nederlandse toeristen vrezen altijd voor een kolonie Russen op hun vakantieadres. Ik kan me nu echter voorstellen dat er in de Russische reisgidsen wordt gewaarschuwd voor een te grote dichtheid van toeristen uit 0031.

Stephan Grout