Als de airco het maar doet

Terwijl de temperaturen opliepen tot tropische hoogten weigerde de luchtverversing van de hogesnelheidstreinen dienst. Zie www.despiegel.de Dramatische verhalen: binnentemperaturen die opliepen tot 50 graden, schoolklassen met brandwonden, een zwangere vrouw die een ruit probeerde in te slaan. De reizigersorganisatie wees beschuldigend op de privatisering van de Deutsche Bahn: uit zuinigheid zou er zijn beknibbeld op de klimatisering van de treinen. De directeur van de spoorwegen riep op de affaire niet direct tot een nationale ramp op te blazen.

Op Nederlandse schaal zing je een hete coupé nog wel uit. Maar toen ik onlangs op de trein stapte, merkte ik dat ik instinctief omkeek naar een ouderwetse intercitycoupé – die bruin-met-oranje, weet je wel. Daar kunnen de ramen nog open. En eigenlijk vind ik niets lekkerder dan langs bijvoorbeeld Moordrecht razen met de wind in je haren en het gebulder van de wielen in je oren. Dat laatste overstemt dan gelukkig ook het telefoongesprek drie banken verderop.

Maar bij de gemoderniseerde treinstellen zit dat er niet in – de ramen kunnen niet eens open. En dan is er vaak een merkbaar temperatuurverschil van treinstel tot treinstel.

Ook in de auto is het een dilemma. Met het raampje open heb je na een lange rit vaak pijn aan je oren van de wind. Maar vaak ook vouwde ik me na een tocht met de airco aan, met een raar, weeïg gevoel weer uit de auto. Wat doen ze eigenlijk in zo’n airco?

Nog een sterk verhaal? Vorig jaar januari zat ik in een trein van Roemenië naar Bulgarije. De dagen daarvoor had het tientallen graden gevroren, maar net die dag was het weer iets minder extreem geworden. Toch stond de verwarming nog op volle kracht. In voormalige communistische landen zet je dan gewoon het raam open. Maar dat zat vast in mijn coupé. Dan maar de deur naar de gang open, en daar alle ramen omlaag. Toch werd het steeds heter. Twee Bulgaarse jongens hadden net een thermometer gekocht. Buiten was het min acht. Binnen was het 40 graden.