Saab leeft, voor de eigenaren

'Saab is dood, hoor ik continu om mij heen', vertelt Nic Schellekens, een van de initiatiefnemers van We Are Many, We Are Saab. 'Maar waarom startte de mijne vanochtend dan gewoon nog?' Koud twee weken geleden zat hij met twee vrienden op zijn bankstel in Breda om ‘iets’ te bedenken dat de gitzwarte lucht rond de autofabrikant kon klaren.

Een eenvoudig oproepje op internet bleek de sneeuwbal die een ware lawine aanricht; in 42 landen werd Trolhättan gisteren een metalen hart onder de riem gestoken. Soms had dat niet veel om het lijf, zoals op Mauritius, waar drie Saab-eigenaren bijeen kwamen: het totaal van álle Saabs op het eiland. Maar wereldwijd zijn er volgens de organisatie tussen de 12.000 en 20.000 auto’s de weg opgegaan. In Nederland, op voormalig vliegveld Valkenburg, stonden er ruim 1.500 bij elkaar. 'De ANWB meldde zondag maar één file', zegt Schellekens trots: 'Die stond bij Katwijk en bestond alleen uit Saabjes.'

Interieurarchitect Stefan van der Weele leidde die ochtend een konvooi vanuit Rotterdam. Zesentwintig Saabs verzamelden daar tegen twaalven bij Rotterdam The Hague Airport. 'Dat leek me wel toepasselijk; een rit van luchthaven naar luchthaven', grijnst de Rotterdammer. Hij bezit een Saab 900 Turbo – zijn derde alweer – en rijdt die uitgerekend deze rit over de drie ton.

Stefan kreeg zijn passie voor het Zweedse merk van huis uit mee; pa maakte begin jaren ’80 een proefrit met een Saab, koos toch voor een ander merk en heeft dat altijd betreurd. Die fout zou zijn zoon niet maken; de eerste auto die Stefan op zijn naam schreef, was een Saab 900. Vader heeft zich later overigens gerevancheerd; inmiddels staan er meerdere Saabs bij de oude Van der Weele voor de deur. 'Twee Turbo’s notabene, waarvan eentje in de kleur die ik het liefste had gewild: zilvergrijs', moet Stefan tandenknarsend toegeven.

Hoewel de klassieke 900 het meest is vertegenwoordigd op vliegveld Valkenburg, vind je er ook een hoop moderne Saabs. De auto’s staan kriskras door elkaar, 'want sorteren was geen optie' wist Margreet Op ’t Hof zich het zweet van het voorhoofd. Zij heeft er van allebei eentje: een 9-3 Aero voor haar woon/werk-verkeer en een 900 ‘classic’ voor erbij. Vandaag is die laatste mee en voor de gelegenheid heeft ze de auto met hartjes beplakt. Wijzend op de hartjes: 'Ik ben niet obsessief hoor, ik heb geen Saab-dekbed ofzo!'

De bonte parkeerplaats illustreert dat iedereen welkom is op Valkenburg; of je nu een Saab hebt uit het prille begin, of eentje uit de GM-periode. 'Opel-Saabs noemen wij die. Maar het embleem zit er net zo goed op, dus is het een Saab.'

In een van de hangaars is een tentoonstelling ingericht met alle ooit in Nederland geleverde modellen. Ook de vroegste tweetaktjes staan daar opgesteld. 'De brandweer is vanochtend nog geweest; toen we die auto’s de hangar binnenreden, ging het rookalarm af.' Verderop staat een 9-7X terreinwagen.'Maar dat is dus eigenlijk een Chevrolet Blazer', zegt Margreet onder haar adem.

Er lopen opvallend veel vrouwen rond in de rode organisatiejassen. Net als Margreet heeft ook Antje Trip de liefde van een ex-vriendje meegekregen. Inmiddels heeft ze zich de liefde voor Saab helemaal eigen gemaakt. 'Ik houd van het lijnenspel en de mensen die er in rijden.' Ze bezit een blauwe 900 Cabriolet, 'met bijpassend blauw dak'. Je kunt haar niet kwader krijgen dan te insinueren dat een Saab voor een vrouw veel te groot is. 'Vrouwen horen in boodschappenautootjes, hoor ik wel eens. Maar heb jij wel eens boodschappen gedaan? Zeker in het weekend kun je een Saab dan goed gebruiken.'

De organisatie heeft nog een verrassing in petto; nadat twee heuse Saab-straaljagers – het automerk begon ooit als vliegtuigbouwer - hun rondes hebben gemaakt over de luchthaven, spreekt topman Victor Muller de verzamelde enthousiastelingen toe. De strekking van zijn speech laat zich raden; de strijd is nog niet verloren en er hebben zich opnieuw serieuze partijen gemeld voor een eventuele overname.

Margreet Op ’t Hof maakt het persoonlijk niet uit of Saab een doorstart maakt als fabrikant van auto’s of wasmiddelen, 'zolang het merk maar voortbestaat'. 'Je moet Trolhättan een beetje zien als het Noord-Oost Groningen van Zweden: als die fabriek omvalt, is dat een tragedie voor iedereen in de regio. Dat hebben die mensen niet verdiend.' Mede-organisator Schellekens knikt verbeten. 'De drang leeft bij iedereen om het merk desnoods vooruit te schóppen.'